Afscheid…..

Ik ga even terug naar precies een week geleden….. Onze lieve en trouwe hond heeft in de afgelopen 12 uur 3 “aanvallen” gekregen. Compleet met stuiptrekkingen en gepiep dat recht door je hart gaat. We bellen de dierenarts, ze vraagt ons om een beslissing te nemen. De lastigste van mijn hele leven tot nu toe….. Beslissen over leven en dood… pfffff….. We hadden zo gehoopt om haar een keer vredig in haar mand dood te vinden, maar nee hoor….. Jessie wilde ons -zelfs na 18 trouwe jaren- niet in de steek laten, zoals dit past bij het lieve karakter van een Golden Retriever en smeekte ons met haar ogen om de beslissing voor haar te nemen.

En dat deden we… met enorm veel pijn in ons hart. Ik kan mij niet herinneren ooit zo verdrietig te zijn geweest…

18 jaar heeft ze lief en leed met ons gedeeld. Tuurlijk, ik weet het, het is een hele mooie leeftijd, ben ook enorm blij met de tijd die wij van haar hebben genoten. Maar het gemis is toch groot, tranen wellen weer op als ik dit schrijf. Het voelt toch als je allereerste kind…

Gisteren kwam ik thuis na een lange dag werken. Ze was hartstikke doof, maar zodra ze de lichten in de kamer zag schijnen, liep ze naar het raam en begon ze te blaffen…. Nu was het zo stil…..

Het zijn ook de kleine dingen die ik mis, het kraken van haar rieten mand als ze bewoog, het automatisch achterom kijken als ik mijn stoel naar achteren verschuif.

We hebben ervoor gekozen haar te cremeren en haar as te bewaren. We kunnen haar vanmorgen al ophalen, het is fijn dat ze dan weer thuis is.

Lieve Jessie, dank je wel voor alle mooie momenten die je ons hebt gegeven. De mooie wandelingen, het spelen, het knuffelen… Dank je wel voor het vertrouwen dat je kinderen gaf. Als kinderen niet bij Milan, Luna of Sterre durfden te spelen omdat er een hond in huis was, zeiden wij altijd : “Wij hebben geen hond, wij hebben Jessie.” Met als gevolg dat menig kind ’s avonds thuis kwam met de mededeling dat hij nog wel bang was voor honden, maar niet voor Jessie 😉

Zoals op het kaartje van de dierenarts staat : “Een hele oude dame, met een prachtig leven! Het was een schat!

En dat ben je….. Ik ga je enorm missen!

Liefs, Agnes

Lieve lezer, dank je wel dat ik dit met je mag delen…. Het verdriet en het gemis is er, het mag er zijn, en het is fijn om het op te schrijven…..

 

 

 

This entry was posted in Pippikracht. Bookmark the permalink.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *